En we zijn los!

Het is eindelijk 6 oktober, en de seizoenstart had geen dag later moeten komen. De schaakverslaafde gekken van Oisterwijk 1 begonnen, elk op hun eigen manier, ernstige ontwenningsverschijnselen te ontwikkelen. Voor Rick kwam de wedstrijd net op tijd, die had zich naar verluidt bijna teruggetrokken om zich volledig op zijn linedancecarrière te richten. Voor Erik kwam de wedstrijd net te laat, die wist zich na talloze schakeloze nachten niet meer te bedwingen en verwondde zich dusdanig ernstig dat hij niet bij de wedstrijd tegen ’t Paardje aanwezig kon zijn. Ook voor Jean-Marie werd de spanning teveel, en ook hij moest de ouverture van het seizoen laten schieten. Gelukkig waren tweedeteamspeler Ron en joker Richard bereid om zich bij dit zootje lunatics te voegen, en mee af te reizen naar Made.

Nadat we een kwartier op voorzitter Stefan in hadden gepraat, hadden we hem eindelijk een beetje rustig op zijn stoel achter bord 3 zitten. Toen de wedstrijdleider van ’t Paardje echter het startsein gaf, begon Stefan onmiddellijk opnieuw te schuimbekken. Schuddend op zijn stoel voerde hij vreselijk agressief zeven zetten uit, alvorens wild de speelzaal uit te rennen, een spoor van vernieling achterlatend. Teamleider Roel liet zijn partij in de steek om achter hem aan te gaan, en vond hem buiten met drie brandende peuken in zijn mond. Hij wist voldoende op Stefan in te praten om hem weer binnen te krijgen, waarna Stefans tegenstander hem onmiddellijk de hand schudde en een nulletje liet noteren. We konden nog net voorkomen dat Stefan vervolgens zijn tanden in de halsslagader van zijn tegenstander zette, maar de 1-0 stond op het bord. Stefan ging maar even wandelen. Zijn opponent hebben we niet meer gezien.

De rust keerde terug in het Dongemondcollege in Made, waar deze wedstrijd gespeeld werd. Ook Ralf en diens tegenstander waren inmiddels gearriveerd, drie minuten na elkaar en dertig minuten na de rest, en hoewel Ron en Roel al vrij snel een zeer prettige stelling bereikten, was het ook Ralf die al snel voor het tweede punt tekende: 2-0 voor ons.

Ron, die tot vorig seizoen jarenlang een ongeslagen status in de externe kende, kwam in het afgelopen seizoen in een vrije val terecht. Hij wist maar één van zijn acht partijen te winnen, met als gevolg dat hij dit seizoen in het tweede stond opgesteld. Zo onverbiddelijk als de teamleider destijds was, zo berouwvol was hij één dag voor de wedstrijd, toen hij smekend bij Ron voor de deur lag of hij tóch niet nog een potje met het eerste mee wilde doen. Ron, barmhartig en edelmoedig als we hem kennen, stemde in, nam plaats aan bord 7, creëerde een vrijpion en banjerde rechtdoor: 3-0.

Een nieuw diversiteitsbeleid binnen de vereniging verplichtte ons met minimaal 1 vrouw aan te treden in elk team. Nadat het scoutingsapparaat van SV Oisterwijk stad en land afreisde voor een geschikte kandidate, stuitte het in een achterstandswijk van Barcelona uiteindelijk op de beeldschone Timardi. Op bord 1 maakte zij een sterke indruk, leek zelfs op zet 41 een behoorlijke winstkans te laten liggen, maar scoorde in haar eerste wedstrijd een niet onverdienstelijke remise: 3½-½.

Inmiddels had Roel op bord 4 zijn plusje alweer vakkundig om zeep geholpen. In het eindspel mocht hij zich zelfs gelukkig prijzen dat zijn tegenstander hem zetherhaling op het bord liet zetten: uit de analyse bleek dat wit inmiddels weer de enige was met winstkansen. 4-1.

Richard vertrok in zuidwestelijke richting. Hij draaide rechts de Burgemeester Vogelslaan op, en nam bij de rotonde de eerste afslag richting Moergestelsweg. Hij reed rechtdoor de Panneschuurlaan op, en sloeg linksaf om de N65 op te rijden. Hij nam afrit 3 op de A65, om daarna de N261 richting Waalwijk op te draaien. Hij sloeg linksaf de A59 op, en nam afrit 32. Via de Godfried Schalckenstraat en de Crullaan bereikte hij uiteindelijk de Kempsstraat. Hiermee had onze invaller al laten zien tot een stuk meer in staat te zijn dan menig teamgenoot in het eerste: het besturen van een auto. Tot een dag voor aanvang heerste de vrees dat we afhankelijk zouden zijn van openbaar vervoer om Made te bereiken, totdat Richard ons van dit horrorscenario verloste, en zich als chauffeur beschikbaar stelde. Daar stopte zijn bijdrage aan het team echter niet: hij wist op bord 6 zijn tegenstander gedurende de hele partij onder druk te zetten, wees een remise-aanbod stuurs van de hand, maar moest uiteindelijk toch genoegen nemen met een halfje. Wél het winnende halfje: de 4½-1½ stond op het scorebord.

Boze blikken vanuit ’t Paardje vorig jaar, toen wij de in vorm verkerende Cor Zijlmans uit het tweede hadden ingeschakeld in een poging de Madese klasbak William van den Bosch af te stoppen (zie link). Dit was, volgens het verslag uit Made, “minder sportief”. Hun minachting voor Cor staken zij niet onder stoelen of banken, zij bestempelden zelfs de schaakmiddag als “bepaald niet boeiend” voor hun tweedebordspeler (bijna te vergelijken met de schaakmiddag van Stefan, vandaag?). Jullie hadden gelijk. We zullen het nooit meer doen. Wij stelden daarom Rick van Loy maar op op bord 2, die zich in eerste instantie iets in de verdrukking liet zetten, maar vervolgens weinig overliet van de Madese klasbak. Dat hij een mooie mataanval had, moeten we maar op zijn woord geloven, zijn scoreformulier was in elk geval niet leesbaar. 5½-1½.

In alle euforie zouden we bijna vergeten dat op bord 8 nog een titanenstrijd aan de gang was. In een partij waarvan net zoveel kaas te maken was als van het scoreformulier van Arend-Jan, zag zijn tegenstander uiteindelijk geen sterkere voortzetting dan het geven van eeuwig schaak.

En als je denkt dat je na een openingswedstrijd die je met 6-2 wint, en waarin iedereen ongeslagen blijft, bovenaan staat, heb je het mis: We staan vooralsnog gelijk met de Kentering 1, en moeten De Baronie 2 nog voor ons dulden, dat 6½ bordpunt wist te vergaren. Desondanks een seizoenstart die vertrouwen geeft in de rest van het seizoen, en in het treffen met De Stukkenjagers 5 van 3 november.